Bardzo rozległa wieś (dł. Ok. 4 km) licząca ok. 300 mieszkańców, położona nad potokami Wetlina u podnóży Smereka i Hnatowego Berda w paśmie Połoniny Wetlińskiej (od pn) oraz Jawornika i Działu w paśmie granicznym  (od pd.) . Osadzona na prawie wołoskim w majątku Kmitów i wymieniona po raz pierwszy w 1580 r. Tradycyjnie dzieliła się na trzy części: najstarszą (dolną ) – Stare Sioło, środkową – Zabrodzie i górną – Osadę, ciągnącą się aż do przełęczy nad Berehami (872 m). Podobno Osadę tworzyli niegdyś uchodźcy ze zniszczonej w 1622 r. hultajstwem węgierskim wsi Moczarne (nie istniejącej dzisiaj). W 1938 r. Wetlina liczyła 1100 mieszkańców. W 1944 r. stacjonowały tu oddziały Armii Czerwone, w 1945 r. sotnia Bułaka i Wesołego. Sotnię Wesołego ostatecznie rozbiły oddziały NKWD. W 1946 i 1947 r. ludność miejscowa została wysiedlona a zabudowania spalone. Greckokatolicką cerkiew, największą w polskich Karpatach, wysadzono w powietrze w 1950 r. Do ożywienia życia gospodarczego wsi przyczyniła się budowa leśnej kolejki wąskotorowej łączącej Majdan z Moczarnem, dzięki czemu Wetlina stała się ważnym ośrodkiem załadowczym drewna; powstało osiedle pracowników leśnych. W 1964 r. zaczął działać dom wycieczkowy PTTK. Obecnie Wetlina jest dużą miejscowością wczasowo – turystyczną Bieszczad. Posiada dobre połączenie autobusowe z Krosnem, Mielcem, Sanokiem, Rzeszowem, a w sezonie letnim z Ustrzykami Górnymi.

Baza noclegowo – gastronomiczna: hotel, zajazd, schronisko PTTK, dom wycieczkowy, całoroczne schronisko młodzieżowe PTSM, ośrodki wczasowe, pensjonaty, ośrodek campingowy, punkty małej gastronomii, bar piwny. W Wetlinie znajduje się także poczta, stacja GOPR, placówka Straży Granicznej. W rejonie Starego Sioła zobaczyć można atrakcyjny 5 metrowy wodospad na dopływie Wetliny. Na zboczach Jawornika, Działu i w Dolinie Beskidnika występują źródła wody mineralnej.

Wetlina noclegi

Wetlina

Atrakcje turystyczne

Rodzaje turystyki

Restauracje i kawiarnie

Stacje Paliw

Miasto powiatowe nad Strwiążem, w północno – wschodnim krańcu Bieszczad. Nazwa pochodzi z języka ukraińskiego i oznacza miejsce u zbiegu potoku  - ustrik. W 1497 r. król Jan Olbracht dał te tereny w dzierżawę rycerzowi Iwoni Jankowiczowi, który w 1509 r. lokował wieś Ustrzyki, później jego ród przyjął miano Ustrzyckich. Miejscowość leżała na rozwidleniu traktów handlowych do Krosna, Sambora oraz na Węgry, stąd stała się ważnym ośrodkiem handlu przede wszystkim winem, ale także znana była z targów bydlęcych. Pod konie XIX w wraz z powstaniem linii kolejowej nastąpiło znaczne ożywienie gospodarcze regionu a także rozwój przemysłu naftowego – pierwsza rafineria powstała w 1900 r. W okresie I wojny światowej Ustrzyki znalazły się na linii ciężkich walk, w 1918 r. oddziały ukraińskie opanowały miasto, jednak zostały szybko wyparte. Losy miasta i jego mieszkańców bardzo skomplikowały się wraz z wybuchem II wojny światowej, Ludność Żydowska uległa zagładzie, a gdy w 1944 r. okupant niemiecki opuścił miasto, zostało ono włączone do ZSRR, tam pozostało do 1951 r kiedy to Stalin zwrócił je Polsce w zamian za zagłębie węglowe w okolicach Sokala na ówczesnej Lubelszczyźnie. Nie Był to koniec tragedii, ponieważ mieszkańcy Ustrzyk wbrew swej woli zostali wywiezieni w głąb Ukrainy, a na ich miejsce przesiedlono ludność z okolic Sokala. Te historyczne zawirowania spowodowały, że w Ustrzykach Dolnych nie ma zbyt wielu zabytków kultury materialnej. Podobnie jak w większości bieszczadzkich miejscowości społeczność Ustrzyk Dolnych była wielowyznaniowa, stąd dawna synagoga z 1870 r., w której mieści się obecnie biblioteka i zaniedbany cmentarz żydowski, cerkiew grekokatolicka z 1874 r. pw. Zaśnięcia NMP – po wojnie służąca jako magazyn, od 1985 r.  pełni swą prawowitą funkcję, oraz neogotycki kościół rzymskokatolicki pw. Matki Bożej Królowej Polski wybudowany w latach 1909 – 1911. Ciekawostką jest że parafia w Ustrzykach Dolnych powstała wraz z wybudowaniem kościoła, wcześniej modlono się w świątyni w pobliskiej Jasieni. Obejrzeć można rynek, miasta, który pełnił niegdyś funkcję placu targowego, wokół pozostało kilka starych kamieniczek orz budynek stacji kolejowej wybudowany ok. 1870 roku. Tuż przy rynku umieszczono pomnik z nazwiskami żołnierzy WOP poległymi  latach 1945 – 1947.

Ustrzyki Dolne stanowią teraz ośrodek naukowy i kulturalny, turystyczny i sportowy oraz handlowy i usługowy regionu. Wart uwagi jest Ośrodek Naukowo – Dydaktyczny Bieszczadzkiego Parku Narodowego z muzeum przyrodniczym. Ośrodek ten prowadzi badania naukowe dotyczące przyrody, historii, kultury Bieszczad. W Ustrzykach skupionych jest wiele instytucji i organizacji turystyczno – rekreacyjnych. Wokół miejscowości wytyczone zostały szlaki spacerowe. W zimie funkcjonuje kilka wyciągów narciarskich, jest tor biathlonowy i saneczkowy. Do dyspozycji turystów jest także hotel, restauracja, pizzeria itp.

Ustrzyki Dolne noclegi 

Brak wpisow :
'' not found !!! 

Miasto nad Sanem, siedziba władz gminy. Lokowane zostało w II poł XV  w. jako miasto prywatne – własność rodziny Kmitów z Wiśnicza – przyjmując nazwę Posada Lasko. Jednak prawdopodobnie wieś o nazwie Lesko istniała tu już dużo wcześniej. W nowym mieście powstał drewniany ratusz, postrzygalnia, waga, więzienie, oraz wyszynk trunków. W XVI w. powstał nowy rynek wybudowano murowany kościół parafialny oraz cerkiew. Z tego też okresu pochodzą najstarsze fragmenty zamku leskiego. Otoczone murami miasto posiadało dwie bramy: górną – wschodnią zwaną lwowską i dolną – zachodnią Węgierską. W XVII wieku Lesko przeżywało rozkwit gospodarczy, a kupcy lescy znani byli z handlu węgierskim winem. Zawieruchy wojenne szczęśliwie omijały Lesko przez lata, dopiero w 1704 r. zostało doszczętnie spalone przez wojska szwedzkie. W 1731 r. miasteczko przeszło pod władanie J. Ossolińskiego, który wielce mu się zasłużył. Kolejny okres prosperity nastąpił w II poł. XIX wieku, wtedy m. In. Powstał obecny ratusz. Wówczas zamek leski pełnił funkcje ośrodka towarzyskiego i kulturalnego regionu. Zamek ów przez wieki rozbudowywany  i zmieniany stanowi doskonały przegląd kolejnych epok i panujących w nich stylów. W czasie II wojny światowej został zdewastowany przez wojska sowieckie. Odremontowany w latach powojennych wykorzystywany jako ośrodek wypoczynkowy, nie jest udostępniony zwiedzającym.

Interesująca jest historia Żydów leskich, którzy mieszkali tu niemal od założenia miasta. Legenda głosi, że pierwszymi osadnikami żydowskimi byli wygnańcy z Hiszpanii. Pod koniec XIX w. Żydzi stanowili połowę mieszkańców Leska, a na początku XX w. – do II wojny światowej – większość. Stojąca do dziś synagoga powstała prawdopodobnie na przełomie XVI i XVII w. obecnie mieści się w niej sala wystawowa Bieszczadzkiego Domu Kultury. Na kirkucie (cmentarzu żydowskim) zachowało się ok. dwóch tysięcy macew (nagrobków), najstarsze z XVI w.

 W miejscowości znajduje się kilka źródeł mineralnych – siarczkowych (Jadwiga, Józef, Julian, Marcin, Mieczysław). W okresie międzywojennym funkcjonował tu nawet niewielki zakład kąpielowy.

Lesko poza funkcjami turystycznymi stanowe przede wszystkim jednak ważny bieszczadzki węzeł komunikacyjny PKS. Stąd wyruszają autobusy dalekobieżne i podmiejskie. Znajduje się tu pogotowie ratunkowe, szpital, apteka, punkty handlowe oraz stacja paliw. Zatrzymać się można w kilku ośrodkach wypoczynkowych, jest również hotel, motel, kemping, schronisko młodzieżowe, restauracja. W leskim amfiteatrze co roku w lipcu organizowany jest festiwal Country w Bieszczadach.

Materiały przygotowane w oparciu o Mapę Turystyczną Bieszczad Agencja Wydawnicza 

Lesko Noclegi

Atrakcje turystyczne

Rodzaje turystyki

Miejsca do zwiedzania i zabytki

Restauracje i kawiarnie

Apteki

Informacja turystyczna

Szpitale

Ciekawe miejsca do 100 km

Wieś położona na Solinką w głębokiej kotlinie pomiędzy pasmem Wielkiego Działu a pasmem granicznym, u stóp Łopiennika - siedziba władz gminy (ok. 465 mieszkańców). Jedna z najatrakcyjniejszych miejscowości Bieszczadów obok Wetliny i Ustrzyk Górnych. Powstała przy starym trakcie handlowym wiodącym od Sanoka przez Przełęcz nad Roztokami w stronę Humiennego. Zwana pierwotnie Czyasna (Cisna) lokowana była 1522 roku na prawie wołoskim przez ród Balów z Hoczwi.  

W połowie XVII wieku jej właścicielem był rotmistrz królewskiej chorągwi Samuel Bal, który wybudował drogę przez wieś, a następnie pobierał myto od przewożonych na Węgry towarów.W 1806 roku wieś została zakupiona przez rodzinę Fredrów. Tutaj Jacek Fredro, ojciec Aleksandra, zbudował hutę żelaza tzw. fryszerkę, wykorzystującą miejscowe złoża rudy wydobywanej w rejonie Hyrlatej.Urządzenia zakładu rozmieszczone były na przestrzeni 3km od centrum do dzisiejszego Majdanu. Huta produkowała krzyże nagrobne, narzędzia rolnicze, piece, moździerze aptekarskie, garnki, ogrodzenia.Aleksander Fredro opisał Cisną w swoich pamiętnikach Trzy po trzy: Cisna leży w obszerniejszej nieco kotlinie. Folwark, cerkiew, karczma, dalej młynek i tartak ożywiają tą górską wioskę więcej niż wiele innych. O jego pobycie w Cisnej przypomina pamiątkowa tablica.